یه هفته ای گذشت ...

منزل این آدم مراسمی بود که باید حتما شرکت میکردم رفتم ایشون را اونجا دیدم سلام علیک کردم اما سر وسنگین و سرد بعد که نشستم خودم رو مشغول موبایلم کردم تا مجبور نباشم نگاهش کنم اما زیر چشمی زیرنظرش داشتم که دست و پاش را گم کرده بود اومد کنارم نشست سرم را از روی موبایلم بلند نکردم گفت میخواستم احوال مادرتون را بپرسم اما گویا شما مشغولید گفتم بله و دوباره مشغول موبایل شدم بعد دیدم از کنارم بلند نشد گفتم بله بفرمایید گفت خوب میخواستم بدونم حالشون چطوره؟ گفتم شکر خدا بخیر گذشته ...

جالبه بدونید که من قبلی فکر میکردم یه چیزی به این خانم بدهکارم بنابراین نه تنها باهاش اخم و تخم نمی کردم بلکه به این خانم بیشتر لبخند میزدم بیشتر منتش را می کشیدم که دوستیش را جلب کنم چون فکر میکردم من به اندازه کافی خوب نبودم و اشتباهی ازم سر زده که این رفتار باهام شده رقت انگیزه نه؟! الان خودم بهش که فکر میکنم حالم بد میشه.

اما الان چون خودم رو بیشتر دوست دارم و به خودم احترام میزارم به کسی اجازه نمیدم باهام هر رفتاری که میخواد داشته باشه و حتی با عزیزانم.

پس خودت را دوست بدار