دَم از بازي حکم ميزني

دَم از حکم دل ميزني

پس به زبان”قمار”برايت ميگويم

قمار زندگي را به کسي باختم که “تک دل” را با “خشت” بريد

جريمه اش ” يک عمر” ” حســــرت ” شد . . .

باخت ِ زيبايي بود

ياد گرفتم به “دل” ، “دل” نبندم

ياد گرفتم از روي “دل” حکم نکنم

“دل” را بايد ” بُــر” زد جايش “سنگ” ريخت

که با “خشت” “تک بــُري” نکنند